СМИ о наших выпускниках



Сямейная справа жывёлаводаў

У прафесію людзі прыходзяць па-роз­наму: хтосьці ажыццяўляе мару дзяцін­ства, іншы пасля школы вучыцца «за кампанію» з аднакласнікам ці прыслухоўваецца да парадаў настаўнікаў, а некаторыя працягваюць справу бацькоў. 

У сельскай гаспадарцы, як ні ў якой іншай галіне, шмат патомных даярак і механізатараў.
Карэспандэнт задаў 3 пытанні аператару машыннага даення малочна-таварнага комплексу «Газа» КСУП «Варняны» Ядвізе Чарняк і яе дачцэ Аксане Вы­соцкай, загадчыку МТК «Ліпнішкі» КСУП «Гудагай», для якіх жывёлагадоўля – сямейная справа.
1. Кім марылі быць у дзя­цін­стве і кім сталі? Як склалася ваша жыццё?
Ядвіга Францаўна:

 – Мы былі больш прызем­ленымі, чым нашы дзеці. Многія юнакі і дзяўчаты, як да гэтага іх бацькі, ішлі ў сельскую гаспадарку. Ды і дзе, як не ў полі ці на ферме, быць вяскоўцу? Бацькі працавалі ў калгасе «Ясная паляна», што на Ашмяншчыне. Я вырашыла звязаць жыццё з жывёлагадоўляй, нават крыху паспела павучыцца ў вядомай «кузні сельскіх кад­раў» – Ільянскім тэхнікуме. Праўда, праз паўгода з-за сямейных абставінаў забрала дакументы… 

На Астравеччыну нас перацягнула стрыечная сястра Ірына Буркевіч – яна шмат гадоў была загадчыкам фермы ў Варнянах. Муж, светлая яму памяць, стаў працаваць ветурачом, я – даяркай. Выдзелілі нам невялікі пакой на другім паверсе у канторы гозскага калгаса – так пражылі 5 гадоў. У гэтым будынку быў і сельскі клуб, дзе на выхадных круцілі танцы. Музыка грыміць да паўначы, а ў нас малыя дзеці – не жыццё, а пекла. Пазней нам далі недабудаваны дом у Газе. Распад Савецкага Саюза, будаўнічых матэрыялаў не дастаць – не тое што цяпер. За вокнамі муж ездзіў ажно на Віцебшчыну, але, дзякаваць богу, пакрысе жыллё да толку давялі.
Аксана:
– Ой, кім я толькі ні хацела быць: доктарам, медсястрой, ваенным – падабалася форма. У сярэдніх класах захапілася  інфарматыкай, думала звязаць жыццё з праграміраваннем – словам, жаданні змяняліся, нібы шкельцы ў калейдаскопе. Ды і па натуры я хуткая, непаседлівая, адкрытая да ўсяго новага.
З малодшым братам мы, лі­чы, гадаваліся на ферме. Маці – даярка, бацька – ветэры­нарны ўрач, і мы заўсёды былі пры іх. Пасля заканчэння школы даведалася, што можна ўзяць накіраванне ў Ільянскі сельскагаспа­дарчы аграрны каледж. Падумала, чаму б і не: вясковая, жыўнасці не баюся, больш таго – такія-сякія веды маю: татка неаднаразова браў з сабой рабіць забор крыві ў кароў ці нават кастрацыю. Калі паведаміла, што пайду вучыцца на ветэрынара, бацькі сталі адгаворваць, ведалі, які гэта хлеб. Я ж упёртая – настаяла на сваім!
Не пашкадавала ні падчас вучобы, ні падчас вытворчай практыкі, якую праходзіла ў СВК «Варняны». Памятаю, тагачасны старшыня Уладзіслаў Эдвардавіч Рук казаў, што, калі хачу стаць добрым ветэрынарам, трэба  ўсюды папрацаваць – я лячыла свіней, быкоў, цялят, кароў… Досвед бясцэнны. Вучобу працягнула на паскораных курсах у Гродзенскім аграрным універсітэце. Пасля заканчэння мяне размеркавалі ў калгас імя Гашкевіча, які пазней далучылі да «Гудагая». Да дэкрэтнага адпачынку працавала вет­урачом на МТК «Малі». Потым узначаліла ферму ў Ліпнішках. 
2. Што робіць вас шчаслівай?
Ядвіга Францаўна:
– Я тройчы бабуля. Нездарма кажуць, што ўнукаў любіш больш за дзяцей. Калі ў мяне гасцююць Дзімка, Дзяніс і Дашка – душа ад радасці спявае. Нашы дзеці гадаваліся самі па сабе: мы на ферме прападалі і па гаспадарцы трэба было абысціся, а ўнукам ужо больш часу прысвячаю. 
Са шчымлівым болем і шкадаваннем узгадваю часы росквіту нашай гаспадаркі. Памятаю, як на ферму прыязджаў Рук – баяліся і паважалі яго людзі! Любіў старшыня глядзець, як я даю кароў: працэс звяраў па гадзінніку. Заўсёды хваліў: малайчына, Францаўна, усё па тэхналогіі. 
Аксана:

 – Сям’я: муж Артур, ён таксама працуе ў КСУП «Гудагай» (некалькі гадоў назад мужчына стаў пераможцам жніўнага спаборніцтва сярод маладых вадзіцеляў. –  Заўв. аўт.), а таксама дзеці – Дзіма, Дзяніс і Даша. Мы жывём у пасёлку Гудагай. Нарэшце збылася мара – калгаснае жыллё стала нашым, выкупілі дом. Радуе, што на рабоце справы ідуць добра: на канец сакавіка прыпадаў пік ацёлаў – малако пойдзе ўгору. Цяпер надой ад каровы складае каля 18,5 кілаграма. Вельмі ўдзячна свайму памочніку Галіне Браніславаўне Міхай­лоў­скай, якая працуе на МТФ «Ліпнішкі», – яна мая правая рука. І калектыў у нас добры – адзін, як бы ні імкнуўся, нічога не зробіш: атрыманыя надоі і прывагі – агульны вынік.  

3. Што лічыце сваім галоўным дасягненнем і пра што марыце?
Ядвіга Францаўна:
– Нічога звышнатуральнага для простай жанчыны не зрабіла: выгадвала дзяцей, дачакалася ўнукаў. Галоўнае – напэўна, што жыла па сумленні. Як кажуць, стаўся да людзей так, як хочаш, каб яны да цябе ставіліся, – залатыя словы, якімі я імкнулася кіравацца ў жыцці. 
Мару пра адно: каб былі здаровымі родныя, блізкія, сяб­ры і нават незнаёмыя людзі. 
Аксана:
– Спадзяюся, яно яшчэ наперадзе! Увогуле жыццё трэба планаваць і абавязкова марыць. Мне хочацца імкнуцца наперад, развівацца і надалей гадаваць з мужам дзетак у любові – неістотна, якую прафесію яны выберуць, галоўнае, каб выраслі годнымі сумленнымі людзьмі. 

  

Ссылка на статью: http://www.ostrovets.by/news/novosti/news28162.html 



Животноводы Сморгонщины приняли поздравления с Новым годом

В рамках акции "Наш животновод" председатель райкома профсоюза работников АПК Виталий Ивашко посетил КСУП "АгроСолы" и поздравил животноводов. Подарки от райкома профсоюза, а также от профсоюза хозяйства получили труженики молочно-товарных комплексов: телятницы, операторы машинного доения, ветеринары.

  

  

  

Татьяна ЧЕРНЯВСКАЯ

Ссылка на инсточник: https://www.shliah.by/news/ekonomika/news22299.html


Команда нацелена на успех

СУП «Яхимовщина-Агро» Молодечненского района

Понятие «золотая середина» в масштабах района — неплохо для предприятия. Однако возможности для дальнейшего роста по основным направлениям деятельности в земледелии и животноводстве немалые. «Все в первую очередь зависит от нас самих, — говорят даже рядовые работники хозяйства. — Никто лучше не сделает».  Действительно, с неба само ничего не упадет. Почти все сельхозпредприятия поставлены в равные условия: схожие земли, климат, трудовые ресурсы, господдержка…При хорошей организации производства, современных технологиях, имея сплоченную команду специалистов, рабочих, можно уверенно увеличивать производство, добиваться большего и нормально жить. Тем более в таком удивительно красивом историческом месте, где когда-то на броваре трудился сам Янка Купала. Есть откуда черпать силы и вдохновение. Директор СУП «Яхимовщина-Агро» Владимир Лазарь не скупится на добрые слова в адрес тех, кто давно и усердно трудится на родной земле. С некоторыми идет плечом к плечу не один год. Это, считает руководитель, самое главное, остальное приложится. Владимир Вячеславович судит об этом и на примерах своего рода, семьи, многих односельчан. Закрепляются в хозяйстве и молодые кадры, особенно надежны те, кто родился и вырос на этой земле. Хотя и для некоторых приезжих Яхимовщина уже стала второй родиной.

Возле нового молочно-товарного комплекса нас встречает молодой и энергичный главный зоотехник Виталий Тарновский. Он родом из этих мест. Сначала окончил Ильянский колледж, затем учился в Гродненском аграрном университете на факультете биотехнологий. Там познакомился с будущей женой Анастасией. Вместе приехали работать в «Яхимовщину-Агро». Насте доверили должность главного зоотехника. Сейчас она в декретном отпуске, воспитывает годовалого сына. Молодой семье от предприятия выделили коттедж. 

То же можно сказать и о семье Макеевых. Сергей назначен главным инженером, а супруге Ольге, окончившей юридический, тоже нашлась работа в хозяйстве.

Есть и другие достойные примеры. Бывают, увы, и «перелетные птицы», но таких меньше. Надо пускать корни в одном месте, на одной земле, тогда она станет родной, отблагодарит, быстрее увидишь результаты своего труда.

Большая нагрузка, особенно в посевную и уборочную, ложится на механизаторов. Они достойно выдерживают напряженный ритм. Павел Базык 16 лет работает старшим комбайнером. В прошлом сезоне на комбайне КЗС-1218 убрал 302,4 гектара, намолотил 1350 тонн зерна. Ответственно подходит к делу: заготовка кормов или внесение удобрений — все ему по плечу. Высокий результат на уборке хлебов и у Николая Жардецкого: 295,7 гектара и 1309,36 тонны соответственно. В передовиках он и на пахоте, севе. Таких трудолюбивых людей в хозяйстве много. Около четырех десятков лет работает в «Яхимовщине-Агро» Елена Шаломская, последние двадцать — главным агрономом. Это и ее заслуга в том, что богаче становится хлебная нива.

Директор делает раскладку по основным позициям за 11 месяцев работы в 2020 году. В денежном выражении по валовому производству продукции прибавили к такому же периоду 2019­‑го, получили 4 миллиона 790,3 тысячи рублей — 102,9 процента. В растениеводстве показатель выше — 103,9 процента, или 2154,6 тысячи рублей. Зерна в амбарном весе собрали почти 3,1 тысячи тонн. Неплохая выручка и в деньгах: получили 170 тонн маслосемян рапса, 273 тонны кукурузы на зерно. Хорошее подспорье к кормовому столу животных.
В хозяйстве 1758 голов КРС, в том числе 760 — дойное стадо. За январь — ноябрь по валовому производству молока прибавили к уровню предыдущего года 259 тонн и вышли на показатель в 32,7 тысячи тонн, от каждой буренки получили по 4168 килограммов. Молоко высшего сорта и экстра — почти 50 на 50. Необходимо повышать качество, на этом также можно заработать. Словом, есть над чем работать специалистам. Тем более современная МТФ должна давать максимально выгодную продукцию.

...Все мысли теперь о будущем урожае. Сверяется бизнес-план, ведутся расчеты. Забот хватает, и не только у животноводов. Весна придет быстро, надо всем быть в полной готовности.

Виктор ­ЧЕРНУШЕНКО